Wanneer Jule Heid de Super 8-films van haar opa voor het eerst bekeek, viel haar iets op dat ze in eerste instantie niet kon plaatsen. Tussen vakantiebeelden, autoritten en landschappen bleef de camera steeds weer stilstaan. Bij bergbloemen.
„Hij bleef bij elke bergbloem staan en filmde die“, vertelt Jule. „Steeds weer.“
Jule Mariebelle Heid (@julemariebelle) is documentairemaakster. Haar grootvader heeft ze nooit gekend. Toch voelden deze beelden meteen vertrouwd. Want precies dat kende ze uit haar eigen kindertijd.
„Als we vroeger met onze moeder gingen wandelen, bleef zij bij elke bloem staan en zei: ‘Kijk eens hoe mooi die is.’ En wij kinderen hadden eerlijk gezegd meestal gewoon geen zin meer om verder te lopen.“
Vandaag is dat anders.
„Als we nu gaan wandelen, blijven we zelf bij de bloemen staan.“
Pas door de films van haar grootvader begreep Jule waar dat vandaan komt. Dat bepaalde manieren van kijken en even stilstaan worden doorgegeven. Niet via gesprekken, maar heel vanzelfsprekend.
In de familie werd lange tijd weinig over haar grootvader gesproken. Zijn geschiedenis was een moeilijke. De grootvader van Jule Heid leed aan depressies. Een onderwerp dat jarenlang nauwelijks ruimte kreeg.
De oude filmopnames werden voor Jule geen middel om antwoorden te vinden.
Maar een toegang tot een leegte.
»
Deze beelden geven mijn grootvader een stem, ook daar waar lange tijd geen woorden waren.
«
Ze tonen geen volledig verklaard mens, maar wel een blik op de wereld.
Hier besefte Jule iets dat veel verder reikt dan haar eigen familie: herinneringen zijn geen statisch archief. Ze veranderen zodra je ze toegankelijk maakt. Zodra je ze deelt en er samen naar kijkt.
Waarom professionele digitalisering belangrijk was
De Super 8-films lagen niet zomaar in een doos. Bij Jules grootmoeder stond zelfs de projector nog. Technisch gezien had je de beelden simpelweg kunnen filmen tijdens het afspelen.
„Maar dat kwam voor mij niet in aanmerking“, zegt Jule. „Als je echt met het materiaal wilt werken, heb je een nette digitalisering nodig met de juiste beeldsnelheid.“
De films moesten niet alleen veiliggesteld worden. Ze moesten bruikbaar zijn. Voor montage. Om samen te bekijken. Om binnen de familie door te geven.
Bij haar zoektocht naar een aanbieder koos Jule Heid voor MEDIAFIX.
„Ik had meteen het gevoel dat ik begreep wat er werd aangeboden. De website was overzichtelijk en ik wist snel wat voor mijn project zinvol was.“
Niet alles hetzelfde behandelen
Niet alle films werden op dezelfde manier gedigitaliseerd. Voor de familie liet Jule alle opnames veiligstellen. Voor de film selecteerde ze bewust bepaalde fragmenten die ze in hogere kwaliteit nodig had.
„Niet alle films hoefden hetzelfde behandeld te worden. Voor de film had ik HD nodig, voor de familie ging het erom alles toegankelijk te maken.“
Ook van nabewerking zag ze bewust af.
„De krassen horen erbij. De films hebben decennialang in de kast gelegen. Dat zie je eraan. En precies zo is het goed.“
De sporen van de tijd zijn voor Jule geen gebrek. Ze maken deel uit van de herinnering en daarmee van de geschiedenis zelf.
»
Niet alle films hoefden hetzelfde behandeld te worden. Voor de film had ik HD nodig, voor de familie ging het erom alles toegankelijk te maken.
«
Wat de films teweegbrachten
Het belangrijkste moment kwam niet in de montagekamer, maar tijdens het gezamenlijke bekijken.
„Mijn oom heeft sommige van de opnames voor het eerst gezien“, vertelt Jule. „We zaten samen en ontdekten dingen waar eerder nooit over was gesproken.“
De films werden een aanleiding. Niet om iets uit te leggen. Maar om samen te kijken.
Soms werd er gepraat.
Soms niet.
Van herinneren naar film
Uit dit proces ontstond de documentaire korte film „Danke Opa“. De film bevindt zich momenteel in ontwikkeling. Op dit moment werkt Jule Mariebelle Heid aan de montage en de inhoudelijke verdichting, voordat „Danke Opa“ wordt voorbereid op de festivalfase.
„Het was voor mij heel belangrijk om het onderwerp op een verantwoorde manier te vertellen en de kijkers een veilige context te bieden“, zegt Jule.
„Danke Opa“ legt niets uit. De film observeert. Hij laat beelden hun werk doen en vertrouwt erop dat zij voor zich spreken.
Herinneringen bewaren en toegankelijk maken
Voor MEDIAFIX laat dit project zien wat professionele digitalisering kan betekenen wanneer het niet alleen om archivering gaat. Oude films worden toegankelijk. Ze kunnen samen worden bekeken en doorgegeven.
Als er ook in uw familie oude filmopnames liggen die al jaren niet meer zijn bekeken, dan is het de moeite waard om uw Super 8-films te laten digitaliseren, zodat deze herinneringen weer toegankelijk worden.
Voor Jule Heid betekent dat vooral één ding:
„De beelden geven mijn grootvader een stem, ook daar waar lange tijd geen woorden waren.“
Let op: De korte film „Danke Opa“ behandelt onder andere het thema depressie. Heb je hier zelf mee te maken of zoek je ondersteuning? Je kunt anoniem hulp vinden bij 113 Zelfmoordpreventie via 113 of 0800 – 0113.
13 afgiftepunten in Nederland 
